Ons contact start altijd eerst met een luid gesprek. Een steeds luider gesprek merk ik vanochtend. Zelfs als ik een terloopse opmerking roep komt die niet over als ze me niet ziet terwijl ik praat.

Als ik uiteindelijk aan het einde van mijn werkzaamheden de stofzuiger ter hand neem hoor ik haar plots roepen dat ze even van het toilet gebruik moet maken waarna de badkamerdeur met een klap dicht gaat. Het licht in de badkamer blijft uit. ‘Prima’, denk ik en ik vervolg mijn werkzaamheden. In de woonkamer aangekomen zet ik de stofzuiger even uit om de stekker van contact te verwisselen. Zodra het geluid van de stofzuiger wegvalt hoor ik een geluid dat lijkt op het spoelen van de wasmachine. Maar die heeft ze niet aan vanochtend. Het geluid duurt.

Niet veel later komt de dame de woonkamer weer in na haar toiletbezoek. Ik roep haar de vraag toe of ze altijd zonder licht naar het toilet gaat, ze antwoordt lachend dat ze alles op de tast doet en dat ze heus niet zuinig is. Ik ga door met stofzuigen in de hal en wil vervolgens de vloer in de badkamer van het stof ontdoen, waar ik door een stokkende ademhaling merk wat het geluid was dat ik net aanzag voor de wasmachine…

Ik stap snel de ruimte weer uit en vraag de dame of ze de volgende keer misschien wat minder van de geurverfrisser kan gebruiken.  Ze kijkt me aan en zegt dat ze dacht dat hij het niet deed. Nadat ik de deuren tegen elkaar open heb gezet drijft de geur langzaam alle ruimtes van het huis in. Wanneer de geur haar aan de tafel in de woonkamer bereikt zegt ze toegeeflijk dat de bus kennelijk wel werkte en stelt ze voor om maar eerst een kop koffie te drinken.

Lachend opper ik dat ze de volgende keer toch maar het licht aan moet doen. Over de oorarts begin ik de volgende keer wel weer…

wie zwijgt stemt toe?

mei 27, 2011

Misschien hebben sommige van u al gehoord dat er morgen een demonstratie is in Enschede van de NVU.

Sinds een paar weken staat er af en toe wat over in de krant en word ik door verschillende mensen via facebook en twitter opgeroepen en uitgenodigd mee te doen aan een tegendemonstratie. Om te laten zien dat we ons niet laten intimideren door deze demonstratie en de boodschap van de NVU.

En zolang als ik de berichten zie en de uitnodigingen krijg twijfel ik al. Ga ik erheen? Het is toch goed te laten zien dat er ook mensen zijn die het hier zeker niet mee eens zijn?

Maar ik merk dat ik wel degelijk geïntimideerd ben. Niet eens persé door de NVU en hun demonstratie.
Ik wil best laten weten dat ik het niet eens ben met wat de NVU verkondigt. Maar de adrenaline die er vrijwel zeker zal loskomen vanwege de twee partijen die tegenover elkaar staan, het politieapparaat dat aanwezig zal zijn en de mogelijke confrontatie, daar ben ik bang voor. Ik ben bang voor de heftigheid er van. En heb helemaal geen behoefte om aan deze confrontatie deel te nemen.
Ik ken mezelf en weet dat zo’n confrontatie me weken zal kosten om bij te komen. Een “cadeautje” overgehouden aan deze gebeurtenis. Ondanks dat ik dus zou willen opkomen voor mijn medemens kies ik hier voor mezelf.

Bovendien heb ik de indruk dat al die aandacht die de partij en hun demonstratie krijgt (en inderdaad, daar werk ik nu ook aan mee met dit log) juist het tegendeel bewerkstelligt dan men eigenlijk wil. In plaats van ze de mond te snoeren door te zwijgen en niet te luisteren gaan de tegenstanders van de demonstratie met potten, pannen en wat er maar geluid maakt proberen de demonstranten te overstemmen.

Daarnaast krijg ik het gevoel dat ik wel zou móeten deelnemen aan de tegendemonstratie omdat niets doen of wegblijven betekent dat het me niets kan schelen. Dat is dus niet zo, maar er lijkt geen middenweg in deze.

Het liefst zou ik de mensen van Enschede oproepen allemaal juist niet naar die demonstratie te gaan. Ik zou willen zorgen dat ze geen publiek hebben. Zorgen dat ze zelfs geen negatieve aandacht krijgen, want negatieve aandacht is tenslotte ook aandacht.

Dus uit zelfbehoud en omdat ik hun publiek niet wil zijn ga ik morgen iets anders doen.

Naast dat ik beeldend kunstenaar ben werk ik in de thuiszorg.

Soms zijn er tijden dat ik, als iemand mij vraagt wat ik doe, mijn antwoord begin met dat ik werk in de thuiszorg met daarna pas dat ik kunstenaar ben. Een balans zoeken in het werk voor brood op de plank en het werk waar ik gelukkig van word maar waar ik helaas (nog) niet van kan leven is een lastige tocht.

Toch begint er zo langzamerhand wel op een andere manier een mooie balans te ontstaan.

Toen ik begon te werken als huishoudelijke hulp in de thuiszorg was ik me er heel erg van bewust dat ik in het (t)huis en privéleven van iemand anders kwam. Ik had alle begrip, was er ten slotte voor hun, en stelde me volledig dienstbaar op.
Mijn eerste thuiszorgadres was bij een echtpaar waarvan de man aan het verpieteren was thuis omdat hij niet meer mobiel genoeg was om naar ‘de tuin’te gaan. Langzaam maar zeker zakte hij weg in depressiviteit. Naast hem een vrouw die het gevoel had dat alle aandacht alleen maar uit ging naar haar man, terwijl ze in werkelijkheid met haar klaagzang voorstdurend alle aandacht opeistte en hem letterlijk en figuurlijk overschreeuwde. Hij begon uiteindelijk aandacht te vragen door spullen te verstoppen.
De vrouw was zo dusdanig dominant dat ik met mijn dienstbaarheid ook volledig ondersneeuwde. Het was praktisch onmogelijk om me op deze plek waar de verhoudingen zo gegroeid waren te ontworstelen aan het hokje waar ik mezelf ingeplaatst had. Pogingen om mezelf meer zichtbaar te maken, meer zelf aanwezig te zijn strandden.
Na verloop van tijd kostte het zoveel energie om bij dit echtpaar te werken dat ik besloot om te vragen om een ander adres.

Het adres waar ik vervolgens terecht kwam was een verademing. Ik stel(de) me nog steeds dienstbaar op, maar dit keer stond ik stevig en liet ik duidelijk weten wie ik ben en waar ik voor sta en wat je van me kunt verwachten. Het effect was en is nog steeds merkbaar. De verhoudingen zijn repectvol en we gaan met elkaar om als gelijken. Iets wat ik op het vorige adres niet ervaarde. Bij deze meneer werk ik nu nog steeds.

In de afgelopen jaren zijn er verschillende adressen bijgekomen en weer verdwenen. Niet altijd waren de verhoudingen even goed en vertrok ik na verloop van tijd vanwege uiteenlopende redenen. Maar de laatse weken treft het me steeds weer op de 5 verschillende adressen waar ik werk, hoe ik het getroffen heb met deze mensen die ik nu heb leren kennen.

Het verbaast me steeds weer hoeveel wijsheid ze te geven hebben, hoeveel energie ze hebben, hoe positief ze hun leven leven.

Ik ben inmiddels de kunstenaar die in de thuiszorg werkt. Ze knippen krantenknipsels uit waar ik in stond, vragen oprecht geïnteresseerd waar ik mee bezig ben. En ik werk met veel plezier bij hen, maak schoon en ben kunstenaar.

geurtjes

mei 24, 2011

Toen ik vanochtend thuis kwam vanuit Hengelo rook het in mijn huis vaag naar afgestoken lucifers. Ik ging al op zoek naar verkoolde stokjes, schoof het gordijntje aan de kant dat voor mijn brievenbus zit, maar vond niets.
Toen ik verder mijn huis in liep realiseerde ik me opeens wat ik rook; ik heb een bos bloemen gekregen met een lelie erin. De lelie is inmiddels verhuisd naar buiten.

Toen ik vanmiddag thuis kwam na mijn werk kwam de weeë geur van de riolering me tegemoet. Dat gebeurt vaker, een “pluspunt” voor het in het onderste apartement wonen van een complex. Ik toog naar de douche en liet het putje voor de zoveelste keer vol lopen met water. Op het putje ligt inmiddels ook een plat deksel van een pan. Zodat de lucht niet zo ver kan komen als het vanmiddag deed.

hmmm, misschien is 1+1 2 en moet ik de lelie naar de douche verhuizen!

Speciaal voor Het Grijze Huis – een project van Hieke Pars, maakte ik nieuw werk.

Het Grijze Huis - Hieke Pars

Nieuw werk voor Het Grijze Huis

Nieuw werk voor Het Grijze Huis

Materiaal: Verhuisdeken, polyesterhars, lasdraad
Nog te zien t/m dinsdag 22 juni

Overige Bestemmingen

mei 23, 2010

overige bestemmingen!

Overige Bestemmingen op papier!
De aankondigingen van Overige Bestemmingen zijn niet langer alleen op dit blog te lezen, vandaag wordt de eerste serie Overige Bestemmingen op papier gepresenteerd. De feestelijkheden beginnen om 11.00 uur bij bestemming Dynamo Expo. Tot daar!

Grote kunstroute georganiseerd rondom lancering nieuwe flyer’ Overige Bestemmingen’ van Enschede

Overige Bestemmingen nodigt u van harte uit volop te genieten van een prachtige 12 kilometer lange fietsroute. De route voert u via kunstenaarsateliers en performances, door het Twentse landschap langs installaties en bijzondere beelden naar de Lonnekerberg en weer terug naar (de) Overige Bestemmingen.

Lancering nieuwe flyer is op zondag 23 mei om 11 uur bij startpunt Dynamo Expo.
Draag de Overige Bestemmingen Button opvallend en Wie Weet.. valt u in de prijzen..
Dwaal niet langer: raadpleeg Overige Bestemmingen. De nieuwe flyer van Enschede.

Ga je mee?

mei 12, 2010

Nog nooit wilde ik met zoveel enthousiasme afreizen naar het einde van de wereld.
Ga dat zien als U kunt!

(via Trendbeheer)