pauze

mei 11, 2007

De trein brengt me, en dankzij de geleende i-pod shuffle is dat ook best te doen.

Ik ben weg. Met pauze. Even een weekend ergens anders.

Nodig, bleek. Ik was op reserve energie aan het doorgaan. Zonder dat ik het oranje lampje had zien branden overigens. Maar toen ik gistermiddag probeerde de puntjes op de i te zetten tijdens de opbouw voor het Balenfestival ging mijn hoofd op ruis. Ik kon niet meer nadenken. Het enige dat ik nog wel kon verzinnen was dat ik de laatste ingreep moest terugdraaien, maar adere oplossingen verzinnen… het zat er niet meer in.

Lastig, want ik moest daarna nog even naar de supermarkt om een gloeilamp te halen en zou ook nog wat dingen voor iemand anders meenemen, wat resulteerde in mijn heen en weer gedrentel in die supermarkt van gangpad naar gangpad, om me maar te herinneren wat ik nog meer moest kopen. Totale verwarring. En niet meer in staat om beslissingen te nemen.

Zei hij nou een Mars of een Snickers…*pakt pakjes in en uit het schap*… en wil hij dan wel een zevenpak?… is wel veel goedkoper natuurlijk… en chocolade is helemaal niet goed om energie uit te halen, misschien moet ik toch ook iets anders meenemen… *drentel*… iets voor de lange termijn… of niet… of wel… *drentel drentel*… waar zijn de gloeilampen… ze hebben toch wel gloeilampen?… Glazig kijken de cassiere en ik elkaar aan. Ik ben maar naar haar toegelopen want zij heeft niets te doen, en de vakvuljongen schijnt me te ontwijken, want telkens als ik bijna bij hem ben gaat ie er snel vandoor. Zij weet ook niet of ze gloeilampen hebben… of ik al bij de lampen heb gekeken, daar… Ze hebben hier dus toch lampen!…

Uiteindelijk sta ik nog leger buiten. Terug naar de opbouw, lampje indraaien en dan wegwezen!

Thuisgekomen weet ik mezelf er van te overtuigen dat het beter is wel zelf te koken in plaats van een snelle hap te halen. Maar dat betekent dat ik van te voren moet beslissen wat ik nodig heb, anders kom ik met niets en radeloos thuis. Zelfs met deze wetenschap blijkt het nog een verzoeking. Bij het afrekenen verheug ik me over het feit dat ik zo weinig heb uit gegeven, totdat ik me realiseer dat dat is omdat ik dingen vergeten ben. Omdat ik geen bon heb gevraagd besluit ik mijn tas bij de infobalie achter te laten en meteen rechtsomkeert de supermarkt weer in te gaan. Tien minuten later sta ik dan eindelijk met alles buiten.

Het koken gaat goed; ik heb alles zo makkelijk mogelijk gekocht, voorgesneden groente bijvoorbeeld, zodat het een kwestie is van alles op het goede moment in de pan doen. Dat lukt gelukkig prima. Ondertussen doe ik een halfslachtige poging wat dingen af te wassen en nestel me daarna op de bank met mijn bord eten. Even niks…

En dan maak ik de misrekening te denken dat ik best nu even naar de Hema kan om een kadotje te kopen voor een vriend die morgen jarig is. Ik heb ten slotte even op de bank gezeten en voel me weer wat beter… En zolang niemand een beroep op me doet gaat het best…

De Hema haal ik, maar iets kopen niet. Alles wat er gezegd wordt neem ik op. Alles zie ik, en tegelijk niets. Weer het niets kunnen beslissen. Me niet kunnen afsluiten voor alle indrukken…

Uiteindelijk zit ik huilend op de grond bij N. Hij woont tussen mij en de Hema in. De angst dat hij vragen gaat stellen waar ik zelf ook geen antwoord op heb verliest van de paniek. Ik kan niet meer.

Nu zit ik in Amsterdam. Weg van mijn huis dat de laatste weken meer op een atelier lijkt dan een thuis en weg van al die dingen die daar moeten. Ik zit in een huis met twee superkatten, die zo nu en dan vinden dat ik te veel typ en te weinig aai, en dat terwijl ze al over een arm liggen terwijl ik schrijf… Een fijne plek waar alles kan en niets hoeft. Even laten zakken wat er allemaal was de afgelopen weken.

Advertenties

3 Responses to “pauze”

  1. esther Says:

    Sterkte meis! Goed dat je luistert naar jezelf en de rust opzoekt. Neem de tijd om bij te komen.

  2. kamille Says:

    een nieuw gloeilampje trachten te vinden.
    terwijl het al is wat het is.
    donker misschien. leeg door al die vullingen.
    zette ik gisteravond ook mijn mobiel uit.
    en overdacht ik niet zo lang geleden
    dat ik jou niet echt had gevraagd naar… jou.
    gaan snelwegen razend langs elkaar.
    en is het fijn om een karrespoor in te slaan.
    eigen spoor. ruimte. niks.
    zend ik je mijn vriendschap. vanuit stuivende zandvlaktes.

  3. Christiaan Says:

    Rust lekker uit, en ik hoop je nog op het Balenfestival te zien!

    😉

    (ik ben er bijna weer bovenop)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: