Vuile was?

mei 7, 2007

Gisteren heb ik bijna de hele dag doorgebracht op het blog van Swan. Ik heb heen en weer geklikt, meegeleefd, meegevoeld en meegehuild. Bij meerdere stukken wilde ik schrijven hoe herkenbaar het was, maar vond dit te cliché en wist niet welke woorden ik anders zou moeten of kunnen gebruiken.

Ten slotte heb ik haar een mail gestuurd. Met daarin mijn bewondering en mijn herkenning.
Een beetje bang dat ze niet zou zitten te wachten op mijn mail ging ik er eigenlijk al van uit dat ik niets zou horen. Helemaal niet onlogisch want ze had echt wel genoeg aan zichzelf, beredeneerde ik.

Vandaag kreeg ik een mail terug van haar. Een fijne mail. En ze besloot hem met de vraag of ik misschien zelf ook niet zou kunnen schrijven, omdat ze daar zelf zoveel aan heeft.

‘Maar ik schrijf al’, dacht ik. ‘Maar niet over de dingen die er ook toe doen’, dacht ik toen.

Al een tijdje merk ik dat de dingen die ik hier schrijf niet meer zo persoonlijk zijn als ze wel eens geweest zijn. Om de een of andere reden heeft mijn blog een andere vorm gekregen. Is het een plek geworden waar ik dingen vertel en laat zien die me verwonderen en me blij maken, en dump ik hier en daar nog eens muziek. Maar wat er achter zit houd ik meer voor mezelf. Terwijl mijn behoefte om dingen te delen er niet minder om is.
Maar eigenlijk durf ik niet meer zo goed. Want wat zult u dan wel niet van mij denken?

Ergens heb ik bedacht dat de dingen die me dwars zitten niet meer hier thuis horen. Met als gevolg dat ik een stuk minder van mezelf laat horen, want tja, het gaat nu eenmaal niet altijd even goed.

Wat ook niet meewerkt is dat ik onder mijn eigen naam schrijf. En van sommige dingen vraag ik me af of ik die wel in de openbaarheid van het internet wil gooien om er vervolgens mee geconfronteerd te kunnen worden in real life. Want dat is een reële mogelijkheid. Om nog maar te zwijgen van de oordelen die mensen zo makkelijk vellen. Ik zelf ben er het best in, misschien wel de grootste reden waarom hier niet meer zoveel staat.

Het is een kwetsbaar opstellen waarvan ik me afvraag of ik wel sterk genoeg ben om me daar tegen te weren. Tegelijkertijd geef ik de mogelijkheid dat men wèl goed reageert ook geen kans.

Ik ben zoekende. Al een tijdje.

Ik ben een kind van een vader die de vuile was niet buiten hangt, maar wie zegt dat die was werkelijk zo vuil is als ik denk te zien hier binnen?

Advertenties

10 Responses to “Vuile was?”

  1. kamille Says:

    Wat een prachtige foto. Wat een heerlijke tekst. Wat een fijn weerzien. Ik weet mij zo aangemoedigd en in een rijke omgeving als ik dit lees.
    En, … vaders hebben soms ook nog iets te leren. Soms door wat hun kinderen anders doen.

    X

  2. Lilimoen Says:

    Susan, je gevoel volgen hierin zou ik zeggen. Ik vraag me wel af of mensen echtheid zo vaak misbruiken??

  3. Polle Says:

    Jouw echtheid is waardevol genoeg om te laten lezen. Als je dat zelf wilt, that is. Mooi stuk Susan.

  4. Christiaan Says:

    Je schrijft:

    “Wat ook niet meewerkt is dat ik onder mijn eigen naam schrijf. En van sommige dingen vraag ik me af of ik die wel in de openbaarheid van het internet wil gooien om er vervolgens mee geconfronteerd te kunnen worden in real life.”

    Terechte vraag. Waarop ik voor mezelf trouwens nee heb geantwoord. Voor het geval een docent of een klasgenoot eens zou kijken.

    Trouwens: wie hangt zijn vuile was nou op? Dat doe je toch pas na het wassen?

  5. esther Says:

    Een tijdje geleden vond ik ook dat het wat persoonlijker mocht op mijn blog, en sindsdien laat ik meer van mezelf zien, of in elk geval meer van wat er op het moment in mij leeft. Pas geleden heb ik ivm een bedreiging op mijn werk wel even nagezocht hoe vindbaar mijn adres is op internet, maar dat is gelukkig nergens te vinden.. Aan de andere kant, als mensen je willen vinden doen ze dat toch wel, en nouja, bloggen is nu eenmaal deel van mijn leven.
    Dus, you go girl, laat maar wapperen die was, het is jouw blog en jij moet je fijn voelen bij wat je schrijft. Dan doen je lezers dat vanzelf ook wel.

  6. susandeverzameling Says:

    @ allen; bedankt voor jullie fijne reacties!

    Ik denk dat wat esther (en anderen in andere woorden ook)schrijft precies de crux is van mijn verhaal; “ik moet me fijn voelen bij wat ik schrijf. Ik ben niet bang voor wat anderen er van zullen vinden, ik vind er zelf al van alles van. Hoe meer ik accepteer dat er is wat er is, hoe beter het met me zal gaan, en hoe meer ik er over durf te schrijven.

  7. Albert Says:

    Vergeet niet dat wat je schrijft, wellicht voor hele lange tijd terug te vinden is, ook al haal je het van je blog af. Google cache en het internet archieve (http://www.archive.org) slaan van alles op, zodat het later weer terug kunt te vinden is, ook al is het inmiddels verwijderd.
    Het kan me voorstellen dat je in de toekomst niet wil dat bepaalde mensen info over je weten te vinden.
    Zo is het bijvoorbeeld al standaard dat bedrijven met de naam van sollicitanten op Google gaan zoeken.

    Daarom zou ik altijd aanraden om onder een pseudoniem te geen bloggen (zoals Swan dat ook doet).

  8. het meisje Says:

    Ik heb een berg fictieve personages die ik laat praten, naast mezelf, naast echte mensen. Niemand weet wat waar is en wat niet.
    Alles is fictie!
    Toch?

    Vooral doorschrijven, want je schrijft zo fijn!

  9. Lucka Says:

    If I commcniuated I could thank you enough for this, I’d be lying.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: