Een stokje!

december 29, 2006

Een stokje! Hoera, een stokje!
Mijn eerste stokje! Gekregen van Polle!

Het is wel een raar stokje, dus ik heb er even over na moeten denken, maar ik ben er uit gekomen. Ik heb niet echt iets wat ik het raarst vind, dus geen lijstje, maar gewoon ergens een begin…

Ik kan uren doen over het pellen van een sinaasappel. Ik hou erg van sinaasappels, maar die witte velletjes die behoren toch echt tot de schil, dus ik doe alles wat in mijn mogelijkheden ligt om die te verwijderen. Dit soms tot grote ergernis van mijn mede-sinaasappeleters, maar soms resulteert het ook in een wedstrijdje “wie-het-snelst” of “hoeveel-kan-ik-in-de-tijd-dat-jij-1-…”. Tegelijkertijd geeft dat gedoe met die sinaasappel me ook pauze/tijd om te mijmeren/ruimte om ergens te zijn zonder actief mee te doen/tijd om na te denken/ontspanning… Je zou het een soort roken kunnen noemen…

Nog iets dat met eten te maken heeft…
Als ik m&m’s eet, dan eet ik die altijd in even aantallen.
Als ik ze uit de zak eet, dan maakt het niet uit welke kleur ze hebben, dan gaat het gewoon per twee. Maar(!)… zo gauw ik ze in mijn hand heb en de kleuren en afmetingen zie verandert dat de zaak.
Als er van alle kleuren twee of een ander even aantal ligt dan eet ik ze gewoon twee aan twee op, kleur bij kleur (en bij bijvoorbeeld vier rode, eet ik die die ongeveer dezelfde afmeting hebben samen per twee op.)
Liggen er vier of meer verschillende dan geldt de afmeting als duo-criterium.
Liggen er drie bruine, drie rode en twee gele, dan eet ik eerst de twee gele waarna ik de bruine en rode combineer naar afmeting…
En zo zijn er nog veel meer verschillende mogelijkheden die ik allemaal niet ga uitleggen en die ik ook niet uit het hoofd kan reproduceren. De keuzes maak ik steeds in een fractie van een seconde, ik heb er geen last van en het beïnvloed de snelheid van het m&m’s eten niet voor zover ik kan nagaan.

Dan een houding rariteit… Als ik mijn handen ontspan hebben ze nogal eens de neiging er ‘raar’ uit te zien (volgens sommigen). Ze trekken krom ofzoiets… Net als mijn arm die vanzelf omhoog veert als ik er niks mee doe (van mannen zouden ze zeggen dat ze er verwijfd bij zouden staan…). Omdat ik het niet zo goed kan uitleggen wat plaatjes;

handen

arm

Dan een muzikale rariteit;
Ik heb altijd het laatste liedje dat ik gehoord heb in mijn hoofd. ALTIJD! Wat dus betekent dat als ik een middagje de stad in ga ik bij elke winkel een nieuw plaatje in mijn hoofd op zet. Het gebeurt niet bewust, soms heb ik de muziek niet eens echt gehoord, maar wanneer ik dan de winkel uit ben is het er. Ik heb wel eens geprobeerd om de muziek van de winkels te ontwijken, omdat ik er soms erg emotioneel en moe van word, zonder dat ik door had waar het vandaan kwam. Maar met een i-pod-shuffle de supermarkt in vond ik ook niet zo’n succes, dus nu beperk ik het supermarkten en ander shoppen zodra ik door heb dat ik er niet tegen kan.

Nog iets met muziek is dat ik erg associatief liedjes in mijn hoofd krijg. Zo was ik anderhalf jaar geleden in Venetië. Een verademing omdat ik de taal niet versta, dus de prikkels waren een stuk minder, maar… Als ik een Italiaan “Buona sera” hoorde zeggen (wat best veel voorkomt daar) dan begon André Hazes spontaan in mijn hoofd te zingen; ‘…buona sera senorita, kiss me goodnight…’ (Ik blijf u de titel schuldig, ik vind een paar nummers van hem leuk, maar mijn muzieksmaak heeft op geen enkele wijze raakvlakken met André Hazes… (hoewel ik wel met Schlager en Nederlandstalige muziek ben opgegroeid…hmmm)). Af en toe leek het alsof ik een antenne met wereldontvangst op mijn hoofd aangesloten had, want dat soort liedjes bleven maar komen. En natuurlijk laat ik mijn reisgezelschap daar dan ook van mee genieten door ze te zingen zodra er zich weer eentje aandient.

En dan de laatste en eveneens zintuiglijke rariteit; Ik word gelukkig van de geur van vochtig/rottend natuurafval. Bijvoorbeeld als je door een bos wandelt in de herfst. En dat komt omdat ik vroeger altijd met een vriendje op/achter de vuilnisbelt van de camping waar we stonden hutten bouwden.

C’est fini, dat was het stokje.
Ik geef het niet door omdat ik er best laat mee ben, maar heb je interesse dan mag je het komen halen.

Advertenties

7 Responses to “Een stokje!”

  1. Polle Says:

    Geweldige antwoorden. Leuk om op deze manier iets meer over je te weten te komen!

  2. esther Says:

    Hihi, dat heb ik ook, dat Buona Sera gedoe! 1 woord horen en meteen in mijn kop een liedje erachteraan! Hmm, zo uniek zijn we dus niet in onze rariteiten.. 😉
    Gelukkig 2007!!

  3. kam Says:

    Ik had dat eens met Frans Bauer. Het nummer laat zich raden. Zo gauw ik het noem, heb je het waarschijnlijk al in je hoofd. …… en als ik maar lang genoeg wacht…..so wie so, nu, ben ik bang..

    Anyways, ik had het in mijn hoofd toen ik eens mijn auto uitstapte. Het gekke was dat ik me ineens bewust werd van het feit dat iemand hetzelfde liedje op straat zong.

    Ik weet niet hoe we beide aan hetzelfde liedje kwamen. Het was heel vreemd, en het gaf me een highly influenced gevoel. A la Truman show. Ofzo.
    Brrr.

    Wist je trouwens dat hand/arm-spieren op een of andere manier gelinkt zijn met dezelfde spieren (zenuwen?) als die waarmee we onze stem gebruiken. Zo is het eigenlijk een teken van een a-relaxte houding hoe Mariah Carey doorgaans aan de slag is. Maar dat wisten we al ;-).
    Enfin, hiermee slechts associerende en niets zeggende over jouw heel eigen vlinderarm en coconhand-neigingen.
    Om er maar eens wat namen aan te geven. Die we ook meteen kunnen vergeten. Ik vind armzwiepingen in het algemeen gezellig en enthousiast overkomen. Trouwens.

  4. Rick Says:

    Ah ja, de liedjes in Venetie…..
    Dat was heel eh…. apart 🙂

  5. Susan Says:

    @ Rick: Lalalalala… lalalalala…
    lalalalalaalaaa laalaaa laalaaa…
    doebiedoebidiedoehoe… Ahaahaahaahaaahaaaaaaa!

  6. eef Says:

    @ kam:
    “Zo is het eigenlijk een teken van een a-relaxte houding hoe Mariah Carey doorgaans aan de slag is. Maar dat wisten we al .”

    hahahahaaaa! dit maakt mijn dag.

    @susan:
    je schrijft zo mooi!

    Moeilijk om te zeggen wat je (bij jezelf) als raar zou betitelen, het is voor jezelf zo normaal en alledaags, dat je er niet meer op let. Ik ga het bij mezelf eens na :-).


  7. […] 9, 2008 Al eens eerder schreef ik dat ik wel eens het gevoel heb een radio-antenne op mijn hoofd te hebben staan. Voor mij […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: