zwemmen

Terwijl ik langs de kant van de weg sta om mijn camera uit mijn tas te vissen, stopt er een auto.
In mijn hoofd spelen zich in een flits Amerikaanse taferelen af gevolgd door de gedachte; ‘als ze wat moeten dan doe ik ze wat’, waarna ik op kijk en recht in het gezicht kijk van de vriendin die ik net ervoor probeerde te bellen.

Of ik mee ga zwemmen…
Ik heb geen zwemspullen bij me, maar even lekker met voeten in een meer staan daar zeg ik geen nee tegen!

Mijn fiets laten we achter aan een lantaarnpaal op de Hengelosestraat om vijftien minuten later te roepen; ‘wie het eerst…!’

De rest gaat zwemmen terwijl ik kikkervisjes fotografeer en sms verzend om te laten weten hoe fijn het hier is. Wanneer de anderen zijn uitgezwommen rijst de vraag of ik echt niet even wil zwemmen. Een blik op mijn witte ondergoed heeft me al eerder doen besluiten dat dat geen goed idee is, maar als me dan een zwembroek wordt aangeboden sping ik er toch nog vijf minuten in.

En dan blijkt maar weer eens dat ik geen mens ben van matigheid; het leven ís mooi!

“Contemplating Art For The Duration Of An After Dinner Dip” or “Break”

In dezelfde serie: klik

inleidend

Voor u een tijdsdocument.

Een verzameling teksten

Een verzameling die mijn leven weerspiegelt. Echter wel een geregisseerde weerspiegeling.
Fragmenten van liefde, verdriet, werk, frustraties, overpeinzingen, ontdekkingen, meningen, ervaringen. Dat wat het leven allemaal het leven maakt.

In dit tijddocument is ook een categorie scriptie opgenomen.
Hierin een verzameling teksten die passen bij de vraag die ik daarvoor stelde;
“in hoeverre is een werk in de openbare ruimte vooraf in concept te vatten?“

Het is een zoektocht geworden naar mijn proces, mijn plek in de tijd en wereld, mijn mening en uitgangspunten. Met dwarsstraten naar andere categorieën, verdwaalsporen in mijn hoofd naar de juiste woorden, afleidingsmanoeuvres in de liefde…

Een proces dat niet nu opeens stopt omdat ik een inleiding schrijf.
Het heeft een geforceerd begin en eind. Omdat er eigenlijk geen begin was en het einde nog niet in zicht.

Het medium waarvoor ik koos is een weblog. Openbare ruimte. Publiek domein. Zichtbaar en vindbaar voor iedereen die dat wil. Maar ook voor iedereen die dat niet wil.

Het blog is een onderdeel van mijn werk. Te zien is mijn manier van kijken, waarnemen. Te lezen zijn de gedachten die ik over dingen heb. Afwisselend persoonlijk en zakelijk. Soms pijnlijk, eerlijk en dramatisch, dan weer licht en energiek.

En dat in een blog om een interactie teweeg te brengen tussen mij en de lezer/kijker. Zonder interactie en contact is er geen beweging mogelijk.

Ik laat u geregisseerd dichtbij. En u mag kiezen of u verder leest.

openbaar toilet

Sjaak Langenberg heeft gelijk. (klik)

Een illustratie van wat er tijdens mijn project met mij gebeurde omdat de verliefdheid van voorbijgaande aard is…

Deze actie vond plaats in de nacht van 6 op 7 april. Inmiddels heeft het beschilderen ervoor gezorgd dat de houten bekistingen zijn veranderd in plakzuilen, die ook steevast weer afgekrabd worden door een buurtbewoner.

(17 mei 2006)

Inmiddels ziet het er dus zo uit;

(9 juni 2006)

energiebalans

Ik weet het al een tijdje, maar toch moet ik er nog erg aan wennen. Ik weet dat ik niet in volle vaart ergens in moet springen omdat de tol de week erop geëist wordt.

Vorige week vrijdag zei ik het nog;”ik moet proberen rustiger aan te doen, anders kan ik volgende week de ene voet niet meer voor de andere krijgen.”

Kennelijk was ik toen al te laat.

Begrijp me niet verkeerd hoor, het gaat goed. Maar ook goede dingen kosten me veel energie, en daar heb ik nou eenmaal al een tijdje niet veel van. En hoewel ik altijd hoop dat wanneer het goed gaat en ik wel energie heb, het dit keer misschien dan anders is met die balans…blijkt ook deze keer dat ik me heb vergist.

wachtstand

Wakker. 5 uur.
Ben benieuwd of de brommer komt.
Hij komt
en gaat
sneller dit keer
ik val weer in slaap

Mijn logée roert zich
omdat ik me omdraaide
of het al tijd is?
nog een paar minuten dan is het half acht

douche
tranen

Koffie
thee
matzers
brood

half negen.
het wachten is begonnen

afscheid

nu ijsbeer ik alleen
in het slechtste geval tot half zes vanavond

- edit –

het wachten is bekort met zo’n vijf uur. Ik kan weer gaan en staan waar ik wil. Hoera!
Nieuwgierig waarop ik wachtte? Dat post ik pas over een aantal dagen, anders is de verrassing er af.

ruimte

Mag je het nemen

Kan je het krijgen

Moet je het vragen

Kan je het geven

(een verlangen geboren uit ongeduld)

bel me
vertel verhalen in mijn oor
of zeg niets
het is me om het even

de mogelijkheden breiden uit, waarmee de drempel hoger wordt.
dan is het maar beter geen gebruik te maken van nieuwe mogelijkheden.
of moet je het jezelf wel moeilijker maken dan nodig is?

mogelijkheden
moeilijkheden
het verschilt elkaar niet zoveel

stroom

Als ik de kraan van de douche opendraai is er nog geen wolkje aan de lucht, maar zogauw ik er onder ga staan en het water over mijn hoofd begint te stromen is er geen houden meer aan. De gedachten vallen over elkaar heen in mijn hoofd. Alle woorden vallen op hun plek, er zit een logica in wat ik denk, de informatie wordt geordend en dat in sneltreinvaart.

Ik heb dit regelmatig. En soms realiseer ik me dat het de woorden zijn waar ik al een tijd naar zoek, net als deze keer, en dan probeer ik het woord wat de stortvloed triggerde terug te halen. Waarna de stroom overnieuw begint. En steeds weer, expres terug, zodat ik straks onder de douche vandaan kan opschrijven wat er allemaal voorbij kwam.

Bij de computer aangekomen weet ik nog het eerste woord; tijddocument… waarna ik verval in gebrabbel, gepieker, andere associaties en uiteindelijk kom ik niet verder dan…

Overnieuw
Van tijddocument gaat mijn hoofd naar internet, verandering der tijden, jeanne van heeswijk, haar uitgangspunten, gebruik van internet, haar raakvlakken met de mijne(interventies in die veranderende openbare ruimte in het ruimste zin van het woord)

Ik sluit mijn ogen, probeer verder te gaan…

internet, ‘ik blog dus ik besta’, birthe leemeijer die werk maakt wat enthousiasmeert zonder dat je er echt bij had hoeven zijn. Zo anders dan de indruk die ik heb van Jeanne van Heeswijk…

Ik wou dat ik mijn gedachtenstroom onder de douche kon verbinden aan de computer… het zou een hoop ruis schelen.

categorie

Pfff, Ik heb net tweehondervierenveertig posts gecategoriseerd. En dat alles omdat ik bezig ben met mijn scriptie waarvan ik besloten heb hem te integreren in mijn blog. Wanneer je nu op de categorie scriptie klikt krijg je een aantal posts waarvan ik vind dat ze daarbij passen. Ik moet het nog een keer nalopen allemaal, en eigenlijk moet ik nu ook nog alle links binnen mijn logs veranderen, maar dat gaat vanavond (lees: vannacht) niet meer gebeuren.