gewoontes

Soms poets ik mijn tanden onder de douche.
Zo ook vanmorgen.

Met de straal van de douche op mijn rug deed ik tandpasta op mijn borstel. De tube pasta legde ik weg, ik stak de borstel in mijn mond en uit reflex stak ik mijn andere hand in mijn broekzak…

Na mijn vergissing te hebben opgemerkt bleef ik, vertrouwd als het voelde, toch maar met mijn hand in mijn denkbeeldige broekzak staan.

Antony And the Johnsons – cripple and the starfish

Protestbrief nav arrestatie en aanklacht wegens opruiing Olof van Winden / TodaysArt festival

Via Trendbeheer;

Vijftig Haagse kunstinstellingen vragen tekst en uitleg, een professioneel vraagteken vanuit de Hofstad. Een onderschrijvenswaardig initiatief:

klik voor brief en ondertekening

losse eindjes – tegennatuur

Tegennatuur – Michel van Eeten

Het boek is uit, en wat me het meest bij blijft is wat in het boek voortdurend met Rorschach wordt aangeduid.

Je haalt er uit wat voor jou op dat moment belangrijk is. En, wat je er uit haalt zegt iets over jou.

Het is denk ik met boeken net zoals met andere dingen in je leven; iets valt je op of spreekt je aan omdat dat op dat moment op jou van toepassing is. Het speelt in je leven, je gedachtenwereld.
Zwanger, of denk je dat je zwanger bent? Dan zul je ongetwijfeld meer zwangere vrouwen zien dan iemand die daar niet mee bezig is.

Wat me het meest heeft bezig gehouden tijdens het lezen van Tegennatuur is de hoofdpersoon en zijn persoonlijkheid. De manier waarop hij geen stelling neemt, tegen alles aan leunt, zichzelf niet laat zien, dingen wel prima vindt, denkt mensen ruimte te geven door geen tegenstand te bieden…
Eerst duidde ik het aan als; hij is ongrijpbaar. Het frustreerde me al op een kwart van het boek. Zijn karakter leek het minst duidelijk te zijn op dat moment.

Het zal u dan ook niet verbazen dat precies deze karaktereigenschappen op mijn pad waren en zijn terwijl ik het boek las.
Uitermate frustrerend vond ik het om verhalen aan te horen van mensen die wel klaagden over hun leven, maar er niets aan deden. Zich niet lieten zien. Ruimte gaven door geen tegenstand te bieden of stelling te nemen.

Steeds meer werd me ook iets anders duidelijk; weet de hoofdpersoon eigenlijk wel wat hij wil? Waar hij voor staat? Af en toe blijkt wat hij niet wil. Af en toe handelt hij daar ook naar. Veel vaker wordt hij zo overbluft door datgene wat er gebeurt, of de stelling die verbaal zo sterk wordt ingenomen dat hij het nakijken heeft.

Bovenstaande cursief gedeelte schreef ik enkele maanden geleden. Ik sloeg het op als concept omdat ik er nog aan verder wilde schrijven. Het werd een los eindje.

Nu, zoveel tijd nadat ik het boek uitgelezen heb en ik bovenstaand concept over het boek nog eens overlees realiseer ik me pas hoe het komt dat de karaktertrekken in het boek waar ik me zo aan ergerde me zo opvielen. Het boek is nog meer een Rorschach dan ik dacht. Ik was namelijk zelf druk doende met geen positie innemen, iets half doen, ergens niet voor gaan staan, meeleunen, etc.

Totdat ik afgelopen maand besloot te stoppen met eerst!. Het was eindelijk tijd geworden om te gaan staan voor wat ik wil. En ondanks dat het een moeilijke beslissing was en ik er de nodige tranen om heb gelaten is het de beste beslissing geweest die ik heb kunnen maken.

Een andere karaktertrek waar ik dan nu ook nog nodig van af moet en waar ik door de schrijver van het boek eens te meer op werd gewezen is dat ik dingen niet af maak.

En daarom nu dit stuk.

Genoeg van losse eindjes,

tijd om dingen af te maken en fris verder te gaan!

Wil je het boek van mij ontvangen en de opdracht aan gaan  laat dan een reactie achter in de commentbox.

via

Oh! En dan een blije, niet een geschokte of piepende of verontwaardigde, maar een verraste en enthousiaste.

pruned: A Zoo in Vienna

via: trendbeheer

though leaving is a curious way for you to love me

you must have heard
that voice loud and plain
through all the thunder i surrounded you in
and i once had cause
and i once had strength
but i have been selfish
to say the least
i owned up to it
though leaving is a curious way
for you to love me
so my life and my whole waiting guilt
i enclose late with my dues to you
love leaves its abusers
love leaves its abusers
love leaves its abusers
love leaves its abusers
love..

geluid mensen, geluid.

Een schril gepiep.
Ik word wakker.
Weer dat hoge schrille gepiep.
Ik sla de dekens van me af en stap de gang in. Eerst kijk ik richting de voordeur; de plek waar Gijs de vorige bijna-dode-muis voor me achter liet. Bij de voordeur zie ik echter niets.
Ik klik het licht aan in de gang en zie aan het andere einde van de gang Gijs bij de stofzuiger zitten. Af en toe slaat hij een poot richting het apparaat wat een hoog schril gepiep oplevert.
Ik kniel bij hem neer en constateer een muis. Deze keer heel erg levend.

Ik stap over Gijs heen de woonkamer in. Ergens heb ik bedacht dat die muis hier weg moet. Ik ga hem dus vangen en buiten zetten. Maar hoe.
Verdwaasd loop ik een paar keer door mijn woonkamer heen en weer en stap ik nogmaals over Gijs heen die de bewaking van de muis op zich heeft genomen.

Op zoek naar iets waar ik dat beest mee kan vangen.
Zoiets als een glas over een spin.
Maar dan iets groter.

Beelden van een zware bak waarvan de rand in de vangpoging precies op de staart van de muis belandt dringen zich aan me op. Ik heb mandjes genoeg, maar die dingen hebben gaten…
Uiteindelijk besluit ik een klein mandje met kleine gaatjes te legen en ga ik daarmee terug naar de gang.
Ik sluit de deur naar de woonkamer en de deur naar mijn slaapkamer en kniel weer naast Gijs.

En nu… Denk ik werkelijk dat ik beter ben in muizen vangen dan Gijs?
Ik til de stofzuiger een stukje op. De muis maakt van de gelegenheid gebruik en gaat nog verder onder het ding zitten.
Gijs slaat een poot uit.
Ik duw hem aan de kant.
Dan vlucht de muis naar de hoek achter een plank. Gijs gaat er achter aan. Ik duw de plank weg waarna de muis zijn toevlucht weer onder de stofzuiger zoekt.
Weer til ik de stofzuiger op en dit keer beslist de muis tot een andere strategie; tussen mijn benen door zie ik hem nog net onder de deur van de douche verdwijnen… *zucht*

Ik besluit het op een akkoordje te gooien met Gijs. Samen moeten we die muis toch echt gaan vangen want ik ga niet slapen voordat dat beest buiten rondloopt. Nestjes jonge muisjes, muizenkeutels en aangevreten kleding zijn geen optie. Ik spoor Gijs aan de muis te zoeken. Vanwege de op-de-kop-tussen-mijn-benen-door-observatie ben ik niet meer helemaal zeker van welke deur de muis nou nam. In de meterkast zit ‘ie in ieder geval niet. Dan toch de douche maar in.

Hopend dat het beestje zich niet onder de wasmachine schuil houdt til ik mijn vest op en tref daar een vachtje met een staart. Hij drukt zich heel erg plat wat mijn mandje-over-muis-zet-plan nutteloos maakt, dus zit er niets anders op dan het beestje bij zijn staart te pakken. Aldus geschiedt. Terwijl ik hem aan zijn staart blijf vasthouden zet ik hem in het mandje.

En nu naar buiten!

Met het mandje in mijn hand en staart tussen mijn vingers loop ik de woonkamer in en doe de gangdeur weer achter me dicht. Gijs daar achter latend. Een voorsprong heeft dit beestje wel verdient vind ik. Hij heeft gepiept voor zijn leven!

Ik open de achterdeur en stap op mijn blote voeten en mijn prachtige blauwe mannenpyama naar buiten om het beestje vrij te laten als ik in mijn ooghoek plotseling meer zie dan zou moeten…
Daar ligt weer de schone slaper!

Snel taxeer ik de situatie; ik sta met een spartelende muis op blote voeten met veel te weinig aan buiten naast een zwerver die nog niet wakker is geworden van al dit rumoer…
Ik maak onmiddelijk met muis en al rechtsomkeert, ga naar binnen en overweeg mijn opties. Politie bellen? Met een muis in mijn hand??? Neh! En dan begin ik met mijn vrije hand hard op het raam te kloppen bij het hoofd van de zwerver.

Het lijkt te werken…
Hij draait zijn hoofd bij…
en slaapt verder.

Nog een keer begin ik hard te kloppen en zet het voort totdat ik zie dat hij echt wakker wordt en op begint te staan. Ik maak vervolgens met mijn hand een afwerend gebaar en roep dat hij hier niet kan slapen. Ondertussen heeft de muis zijn staart al een paar keer ingedraaid door zijn gespartel en onderneemt vluchtpogingen die mislukken omdat ik die staart dus nog steeds vast heb.

De zwerver vertrekt.

Nog even wacht ik en dan ga ik gauw naar buiten met de muis. Ik kijk nog eens op zij om te zien of de man echt weg is, en dan stap ik op het natte gras en laat de muis in de bosjes vrij.

Rennen!

verzamelen

Na een behoorlijk pittig afstuderen praatten de heren architecten nog even na met elkaar.
Het onderwerp;
voetbalplaatjes.

Er werd zelfs geopperd om even een lijstje te mailen met welke men nog moest…
Hilarisch!

kramp!

Op de een of andere manier kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het feit dat ik vannacht voor het eerst in laten we zeggen twee maanden weer mijn bit droeg heeft bijgedragen aan het feit dat ik vanochtend om half zeven voor het eerst in jaren kramp had in mijn linkerkuit.

De kramp in de kuiten zit er altijd een beetje, maar tot nu toe ben ik steeds in staat geweest om mijn benen tijdig te ontspannen als ik voelde dat het neigde door te zetten.

Zo niet vanochtend. Vlijmscherpe pijn, een keiharde kuit, gedempte uitroepen, de mantra *ontspan… ontspan…* in mijn hoofd. Het duurde een eeuwigheid, kon niet verzinnen wat ik moest doen, was niet in staat uit mijn bed te komen en duwen of trekken aan mijn tenen had geen effect.

Vroeger, toen ik vaker kramp had in mijn kuiten, heb ik geleerd hoe ik hier mee om moest gaan. Ik herinner mij dat ik vrij goed was in het laten wegzakken van de kramp. In één sprong stond ik dan naast mijn bed en ontspande mijn kuit. Niks geen getrek of geduw aan tenen; gewoon naast mijn bed, rustig ademhalen en loslaten.

Ik ben het verleerd.

De troostrijke gedachte die ik me nu probeer eigen te maken is; gelukkig heb ik de spanning niet botgevierd op mijn kaken vannacht… Op naar de drogist tijgerbalsem halen.

Are you okay, darling?

Tegenwoordig kijk ik af en toe naar de BBC en wat me steeds weer opvalt is dat de mensen die daar op het nieuws komen (zowel de mensen in de studio als de mensen op straat en interviewers als geïnterviewden) er slecht uit zien.
Ze zijn bleek. Sommige zijn zelfs groenig.

Van mensen mooier maken dan ze zijn lijken ze niet gehoord te hebben. Noch van lichttechniek of filters; ik zie wit licht, groenig licht, licht van de zijkant, tegenlicht…

Nooit eerder heb ik me zo gerealiseerd dat tv ook maar een soort waarheid is en zie ik wat het kijken naar tv doet voor je(mijn) wereldbeeld.
Want zo slecht zien die Engelsen er eigenlijk helemaal niet uit. Maar wel als je uitgaat van het mooie nieuws op de Nederlandse tv.