vrijdag
december 20, 2007
Voordat ik dit las dacht ik; dat moet toch gewoon kunnen, maar al tijdens het lezen zorgde ‘woensdag’ voor verwarring.
uit
december 9, 2007
Heel bijzonder dat een boek kan zorgen dat je je voelt alsof je door moet lezen want je wilt wéten, maar tegelijk houd het je tegen want als het uit is is het voorbij…
Gisteren leende ik vijf van de zeven Harry Potter boeken uit. De eerste heeft ze al gelezen en de laatste sla ik net zelf dicht. En ik benijd haar nu, omdat zij het allemaal nog voor het eerst kan beleven.
13 een meisjesboek
mei 14, 2007
Op het briefje bij mijn installatie stond te lezen;
———-
“Mogelijkheid tot dromen”
Op deze plek kunt u;
Even tot rust komen
Weer even tot uzelf komen
Uw utopie overdenken
Uw droom verhelderen
Uw droom dromen
U kunt een plek uitkiezen die bij u past.
U kunt maximaal een uur gebruik maken van de plek
Tussen 14.00 en 16.00 kunt u gebruik maken van de persoonlijke wekservice.
Wilt u op andere tijden rusten, dan kunt u gebruik maken van een van de aanwezige wekkers in de kast.
Er zijn enkele huisregels van toepassing;
- Niet roken
- Open iedere dag tussen 10.00 en 20.00 uur, ’s nachts gesloten.
- Gastvrouw aanwezig tussen 14.00 en 16.00.
- Vreemd ontwaakgedrag dient, indien de gastvrouw u wekt, vooraf gemeld te worden voor zover u hiervan zelf op de hoogte bent.
- Gebruik van de faciliteit is geheel op eigen risico.
Een prettig verblijf gewenst!
————-
Omdat ik dus van twee tot vier in de fijne stoel van mijn installatie zou zitten, liep ik even de naastgelegen ‘give-and-take-away-shop’ binnen om te kijken of daar misschien nog een boek lag dat me wel aansprak.
Ik vond er; 13 een meisjesboek door Mischa de Vreede.
En ik vond het prachtig. Bijvoorbeeld hierom;
“Ze had het ook met de witte strepen van straalvliegtuigen. Dan lag je lekker op je rug in de vrije natuur, er kriebelde iets van gras in je hals, en er zong een vogeltje en de lucht was hemelsblauw, en dan kwam daar opeens een wit streepje doorheen, of soms wel meer dan een, en zo’n streepje maakte zichzelf langer en bleef zich scherp aftekenen aan het groeiende einde terwijl het aan de andere kant steeds losser en flodderiger werd, totdat het een brede baan watten leek en dan vond ook Lili er niets meer aan. Maar daarvóór, als het streepje nog heel iel was, heel dun, maar o zo pittig, dan vond ze het erg mooi wat daar gebeurde. ook beviel haar het idee dat er daarboven iemand in een klein kamertje zat, in een heel makkelijke stoel achter een dashbord vol flikkerende lampjes, met misschien een in leer gehulde collega naast zich die Roger zei. En daar helemaal beneden, onzichbaar, in een plekje groen zo groot als de vuist van de piloot, lag een klein meisje, Lili, en die zag dat allemaal en die hield ze met een touwtje van gedachten aan de aarde vast.”
Zinderend
april 1, 2007
- zin·de·ren (onov.ww.)
- 1 [form.] gloeiend trillen
‘Zinderend’ is een platform voor web-auteurs. Web-auteurs gebruiken de nieuwe technieken en creatieve mogelijkheden van internet: schrijven, vormgeven, publiceren.
Vandaag gaat Zinderend officieel (opnieuw) het web op.
U kunt er bijdragen lezen van;
en van ondergetekende.
Dus veel plezier! *klik*
de plotselinge aanwezigheid van een andere lezer
februari 17, 2007
In ergerlijkheid vergelijkbaar met een microfoon die in beeld hangt bij een film;
In één ruk ben ik uit het verhaal. Mijn gedachten dwalen af naar het hoe en waarom van deze aantekening, wat onbegrijpelijk blijft. Ik probeer me te herstellen van deze onbelangrijke en ongewenste gedachtensprong, lees verder en sla de bladzijde om, om vervolgens abrupt en dit keer ook volledig onherstelbaar mijn concentratie voor dit verhaal kwijt te zijn.
In volgorde van opkomst:
Ik lees: “ik omhels je met duizend armen”- Ronald Giphart
quote #12
augustus 27, 2006
“Als je ziek bent is het moeilijk om je voor te stellen dat je ooit weer niet-ziek zult zijn. Ik voel me misselijk, minder misselijk dan eerst, maar dusdanig misselijk dat mijn bewustzijn zich nog steeds in mijn maag lijkt te huizen, in mijn darmen, in mijn sluitspier. Ik wéét dat er een tijd komt dat ik niet meer misselijk zal zijn, laat ik daarom deze misselijkheid koesteren.”
uit: “Troost” door Ronald Giphart
Ziek in Amsterdam.
Ook leuk.
Ik besluit te doen wat ik thuis ook zou doen; met een boek op de bank. Uit de boekenkast vis ik een boek waarvan ik veel goeds heb gehoord; Troost.
En ik beland meteen op de eerste bladzijde al bij een man die naakt op de wc zittend het gevoel heeft dat zijn “buik zich opmaakt om een tweefrontenoorlog” met hem te voeren.
Troost, dat is het.
Halina;
augustus 20, 2006
Actrice Halina Reijn (1975) werd tijdens haar opleiding aan de Toneelacademie Maastricht ontdekt door regisseur Theu Boermans. Zij debuteerde bij zijn theatergezelschap De Trust (later: De Theatercompagnie) als Ophelia in Hamlet en speelde de hoofdrol in Lulu. Sinds 2003 is zij verbonden aan Toneelgroep Amsterdam. Daar speelde zij onder andere Katharina in Het temmen van de feeks. Haar rol in Rouw siert Electra leverde haar in 2004 een nominatie op voor de Theo d’Or. Halina Reijn is regelmatig te zien in speelfilms, zoals Zus & Zo, Grimm, Ik omhels je met duizend armen en dit najaar in Zwartboek van Paul Verhoeven. Vorig jaar verscheen haar romandebuut Prinsesje Nooitgenoeg. Op dit moment vertolkt Halina Reijn de rol van Hedda Gabler in het gelijknamige toneelstuk van Henrik Ibsen.
Zomergasten
Nederland 3, 20.35-23.35 uur
“Prinsesje Nooitgenoeg”
augustus 19, 2006
Door: Halina Reijn
Uit.
Hoewel ik haar columns in de Viva, de enkele keren dat ik die trachtte te lezen, niet te harden vond, heeft dit boek me gegrepen!
over verlieven…
augustus 2, 2006
“(…)
‘Als jij van iemand houdt,’ zei ik,’heb je dan ook het gevoel dat er eigenlijk twee mensen zijn, dat het in feite om twee personen gaat? Degene van wie je houdt en de werkelijke persoon?’
- ‘Ik denk het wel. Ja. Je wordt natuurlijk verliefd op de voorstelling die je van iemand hebt.’
‘Lisa niet. Voor jou, en voor mij, is de persoon op wie je verliefd bent iets heel anders dan degene zelf. Wij zijn verliefd op het beeld dat onze geilheid heeft gemaakt, op een soort… fata morgana. Het heeft meer te maken met wil dan met werkelijkheid. Die liefdes van jou, al die meiden die bij jou blijven slapen, waarom wordt dat nooit iets?’
- ‘Omdat dat soms zo gaat.’
‘Of omdat de voorstelling niet overeenkomt met de werkelijkheid, omdat je er steeds achter kwam dat die ene niet “die ene” was en je dat niet kon aanvaarden?’
Hij keek me aan. Zijn mond zakte open. (…)”
uit: ‘Het grote verlangen’, Marcel Möring, 1992
“Het grote verlangen”
juli 31, 2006
Marcel Möring
Uit.
En de meest triviale vraag die ik mezelf stelde doordat ik het boek las was;
‘Als je een stop uit een gootsteen trekt, draait het water dat wegkolkt dan altijd naar links, altijd naar rechts, is het willekeurig…?’
