de watertoren – het werk

Dit weekend vond het evenement ‘Enschede stad als decor’ plaats ( 9-10-11 oktober). Meer dan 25 kunstenaars lieten door middel van voorstellingen en belevenissen unieke locaties in Enschede zien.

Speciaal voor dit evenement bundelden Russel Hibberd (tenor van de Nationale Reisopera) en ik onze krachten om in de watertoren van Hoog & Droog een beleving te creëren die gekenmerkt wordt door volume, kracht en warmte.

Voor een stukje live; *klik*

teitur – i was just thinking

[klik]

I was just thinking that I have been missing you for way too long
There’s something inside this weary head that wants us to love just instead
But I was just thinking, merely thinking I’ve got loads of pictures
I’ve got the one of you in that dancing dress
But man I feel silly in that dim light just after doing you by the sight of My Kodak delights
I am sinking, merely sinking
I think about long distance rates instead of kissing you babe
I’m a singer without a song
If I wait for you longer my affection is stronger
I, I was just thinking and thinking, merely thinking
That this boat is sinking
Yeah I’m tired of postcards
Especially the ones with cute dogs and cupids
I’m tired of calling you and missing you
And dreaming that I’ve slept with you
Don’t get me wrong I still desperately love you
Inside this weary head
I just want us to love, just instead
But I was just thinking and thinking, merely thinking
I think about long distance rates instead of kissing you babe
And time is running me still
If I wait for you longer my affection is stronger I was just thinking
Babe, I was just thinking
That I’m tired of calling you once a week
And thinking of long distance rates instead of kissing you
Baby I’m sinking, merely sinking

i wish…

Kate Nash – the nicest thing

samenvattend

Sneed ik me in mijn duim toen ik nieuwe lampen aansloot,
Dronk ik drie glazen jus d’orange tegenover 6 flessen rode wijn,
Ontdekte ik dat het niets met mij te maken had,
Kreeg ik prachtig werk in handen dat me bijna aan het huilen maakte,
Was ik meer onder de indruk van het decor dan van het stuk,
Vroeg ik me af of het geen tijd wordt voor drastische beslissingen,
Hoorde ik hem dromen,
Leerde ik een fijne vrouw kennen die ik in de toekomst meer ga zien,
Probeerde ik indruk te maken met een recept van een ander,
Verkocht ik een duimboekje,
Sprak ik uit dat ik de kans waard ben,
Overweeg ik een longdistance relationship,
Ontmoette ik mijn oudste vriend,
Verschoof mijn bedtijd gemiddeld met 2 a 3 uur richting ochtend,
Huilde ik tranen met tuiten tijdens het afscheid van een geliefde oude man,
Realiseerde ik me dat het ook anders had gekund,
Was ik eens niet met de kat bij de dierenarts,
Bleek mijn huis te klein voor zoveel menselijk volume

Vannacht droomde ik een bizarre droom.

Een droom waarin mijn moeder een zwerfster bleek, die haar heil zocht bij mijn voormalige werkgever.
Daar zat ze, bij de dak-en thuislozen inloop, aan een koffietafeltje. Veel jassen en andere kledingstukken over elkaar heen aan. Verwaarloosd.

Ik kon mijn ogen niet geloven. Wist me geen raad. Uiteindelijk durfde ik bij haar te gaan zitten om te checken of ze het werkelijk was.
Ze was het.

En toen de vragen.
Hoe kan het dat zij hier zit.
Waarom heeft niemand voor haar gezorgd.
Waarom heeft mijn vader niet voor haar gezorgd. Weet hij dit eigenlijk wel?

Met mijn ziel onder de arm, zoveel vragen in mijn hoofd en een met verdriet gevuld lijf om zoveel onmacht en onopmerkzaamheid besluit ik uiteindelijk naar de begeleider van de instelling te stappen; mijn oud collega.

Wanneer ze me ziet neemt ze me apart. Zegt; “ik had het vermoeden dat het je moeder was, maar feitelijk zou dat niet kunnen, want uit de papieren blijkt dat ze al drie jaar dood is…”
Ik kijk haar aan en breek en kan alleen nog maar roepen dat zij het is, en dat ik me geen raad weet…

Vannacht waren het deuren…

De voordeur van mijn ouderlijk huis, die ik de avond ervoor met moeite had geopend omdat er een fiets binnen tegenaan had gestaan. Nadat ik iemand te woord had gestaan aan de deur deed ik hem weer dicht en plaatste de fiets er weer voor. Toen ik de volgende ochtend beneden kwam stond de deur half open, de fiets er nog tegenaan. Er waren al kinderen in de straat aan het spelen, waarvan een van hen zijn fietsje achteloos had achtergelaten voor ons huis met het stuur in het portaal. Er leek niets weg te zijn en er leek niemand te zijn binnen geweest. Ik had geluk gehad.

De achterdeur van mijn huidige huis (dat om de een of andere reden veranderd was in een soort stacaravan) die dicht én op slot was, maar werd geopend door een man die twee kinderen bij zich had, en deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat hij dus met hen in mijn woonkamer stond. Hij liet me zelfs zien hoe hij de deur geforceerd had. Het bleek inderdaad een eitje te zijn.

Nadat ik hem eruit had gezet en me ervan had verzekerd dit keer de deur wel goed te hebben afgesloten ging ik weer slapen, om wakker te worden en hen opnieuw in mijn woonkamer aan te treffen…

ik heb het druk ’s nachts

Ik stap naar buiten en kijk omhoog. In de heldere blauwe lucht zie ik een paar vliegtuigen. Ze vliegen niet normaal zoals je het vliegtuigen meestal zit doen; in een rechte streep, maar ze cirkelen. Een van de vliegtuigen neemt plotseling een duik en trekt weer op, maar neemt niet alles mee; een raket is losgekomen en komt recht op mijn flat af.

Vol verbazing en ongeloof kijk ik er naar. Hij komt in hoog tempo dichterbij en niet veel later slaat de raket in op een paar meter afstand. Hij boort zich een weg in de grond en het is voelbaar dat hij door verschillende wanden breekt. Mijn inschatting is dat hij nu ergens vastzit in de kelders van de flat.

Me plotseling realiserend hoe onveilig dit is schreeuw ik naar Niels dat we weg moeten. Ik heb geen tijd hem uit te leggen waarom, het is gewoon onveilig. Het lijkt er op dat niemand iets gemerkt heeft van het voorval en ik ben niet in staat meer te doen dan zorgen dat we daar weg gaan.

Ondertussen is er in de stad een feest gaande. Het heeft wel wat weg van koninginnedag, maar wat er precies is weet ik niet. Ik weet me met Niels even onder te dompelen en te vergeten welk gevaar er ligt te wachten. Maar niet veel later staan we toch weer op de parkeerplaats bij mijn flat. Uit alle hoeken en gaten stromen mensen toe; kijkers. In een fractie van een seconde realiseer ik me dat men ‘het’ dus weet, waarna er ook al een aantal politiewagens de parkeerplaats opdraaien en met een man meelopen die hen probeert uit te leggen wat er daar voor zijn ogen heeft afgespeeld.

Ik zie dat de agenten hem nauwelijks geloven. Ik stap naar voren, zoek oogcontact met een agent en knik bevestigend.

Het is waar, het is gebeurd. Er zit daar diep in de kelders van de flat een raket die elk moment zou kunnen exploderen. De agent kijkt me aan, gelooft me en vraagt waarom ik er geen melding van heb gemaakt?

Omdat ik wilde dat het niet zo was. En dat kon ook best lang omdat het er op leek dat niemand het gemerkt had. En wie had me geloofd, wie had er in godsnaam zo’n bizar verhaal geloofd?!?

(u las de droom die ik vannacht had. Een van de velen van de laatste tijd)

de schone slaper?

Toen het beter weer werd bouwde ik een bank buiten. Heerlijk om ’s ochtends op de ontbijten, en ’s avonds van de warmte na te genieten.

Maar toen ik vandaag mijn deur opengooide om te voelen hoe warm het eigenlijk was, viel me iets op aan mijn bank; Het rode kussen dat eerst onder/achter de bank zat ligt in de hoek op de bank. Na verdere inspectie blijkt dat de lakens die eerst op de hoek van de bank lagen nu in het midden liggen, de andere kussens zijn ook opeens anders geschikt, en op de mat die ik gister naar buiten gooide ligt plotseling as van een sigaret… Ook het hout dat ik achter de bank heb gemaakt is plotseling scheef…

Het lijkt er op dat iemand zich een prettig plekje heeft geschikt vannacht, want 1 ding weet ik zeker; Gijs was het niet.

13 een meisjesboek

Op het briefje bij mijn installatie stond te lezen;

———-

“Mogelijkheid tot dromen”

Op deze plek kunt u;

Even tot rust komen
Weer even tot uzelf komen
Uw utopie overdenken
Uw droom verhelderen
Uw droom dromen

U kunt een plek uitkiezen die bij u past.

U kunt maximaal een uur gebruik maken van de plek

Tussen 14.00 en 16.00 kunt u gebruik maken van de persoonlijke wekservice.
Wilt u op andere tijden rusten, dan kunt u gebruik maken van een van de aanwezige wekkers in de kast.

Er zijn enkele huisregels van toepassing;

- Niet roken
- Open iedere dag tussen 10.00 en 20.00 uur, ’s nachts gesloten.
- Gastvrouw aanwezig tussen 14.00 en 16.00.
- Vreemd ontwaakgedrag dient, indien de gastvrouw u wekt, vooraf gemeld te worden voor zover u hiervan zelf op de hoogte bent.
- Gebruik van de faciliteit is geheel op eigen risico.

Een prettig verblijf gewenst!

————-

Omdat ik dus van twee tot vier in de fijne stoel van mijn installatie zou zitten, liep ik even de naastgelegen ‘give-and-take-away-shop’ binnen om te kijken of daar misschien nog een boek lag dat me wel aansprak.

Ik vond er; 13 een meisjesboek door Mischa de Vreede.

En ik vond het prachtig. Bijvoorbeeld hierom;

“Ze had het ook met de witte strepen van straalvliegtuigen. Dan lag je lekker op je rug in de vrije natuur, er kriebelde iets van gras in je hals, en er zong een vogeltje en de lucht was hemelsblauw, en dan kwam daar opeens een wit streepje doorheen, of soms wel meer dan een, en zo’n streepje maakte zichzelf langer en bleef zich scherp aftekenen aan het groeiende einde terwijl het aan de andere kant steeds losser en flodderiger werd, totdat het een brede baan watten leek en dan vond ook Lili er niets meer aan. Maar daarvóór, als het streepje nog heel iel was, heel dun, maar o zo pittig, dan vond ze het erg mooi wat daar gebeurde. ook beviel haar het idee dat er daarboven iemand in een klein kamertje zat, in een heel makkelijke stoel achter een dashbord vol flikkerende lampjes, met misschien een in leer gehulde collega naast zich die Roger zei. En daar helemaal beneden, onzichbaar, in een plekje groen zo groot als de vuist van de piloot, lag een klein meisje, Lili, en die zag dat allemaal en die hield ze met een touwtje van gedachten aan de aarde vast.”

ambitie: een eigen band

inspiratie: Revlon 9 – Someone Like You