De kunst van/of de thuiszorg

mei 26, 2011

Naast dat ik beeldend kunstenaar ben werk ik in de thuiszorg.

Soms zijn er tijden dat ik, als iemand mij vraagt wat ik doe, mijn antwoord begin met dat ik werk in de thuiszorg met daarna pas dat ik kunstenaar ben. Een balans zoeken in het werk voor brood op de plank en het werk waar ik gelukkig van word maar waar ik helaas (nog) niet van kan leven is een lastige tocht.

Toch begint er zo langzamerhand wel op een andere manier een mooie balans te ontstaan.

Toen ik begon te werken als huishoudelijke hulp in de thuiszorg was ik me er heel erg van bewust dat ik in het (t)huis en privéleven van iemand anders kwam. Ik had alle begrip, was er ten slotte voor hun, en stelde me volledig dienstbaar op.
Mijn eerste thuiszorgadres was bij een echtpaar waarvan de man aan het verpieteren was thuis omdat hij niet meer mobiel genoeg was om naar ‘de tuin’te gaan. Langzaam maar zeker zakte hij weg in depressiviteit. Naast hem een vrouw die het gevoel had dat alle aandacht alleen maar uit ging naar haar man, terwijl ze in werkelijkheid met haar klaagzang voorstdurend alle aandacht opeistte en hem letterlijk en figuurlijk overschreeuwde. Hij begon uiteindelijk aandacht te vragen door spullen te verstoppen.
De vrouw was zo dusdanig dominant dat ik met mijn dienstbaarheid ook volledig ondersneeuwde. Het was praktisch onmogelijk om me op deze plek waar de verhoudingen zo gegroeid waren te ontworstelen aan het hokje waar ik mezelf ingeplaatst had. Pogingen om mezelf meer zichtbaar te maken, meer zelf aanwezig te zijn strandden.
Na verloop van tijd kostte het zoveel energie om bij dit echtpaar te werken dat ik besloot om te vragen om een ander adres.

Het adres waar ik vervolgens terecht kwam was een verademing. Ik stel(de) me nog steeds dienstbaar op, maar dit keer stond ik stevig en liet ik duidelijk weten wie ik ben en waar ik voor sta en wat je van me kunt verwachten. Het effect was en is nog steeds merkbaar. De verhoudingen zijn repectvol en we gaan met elkaar om als gelijken. Iets wat ik op het vorige adres niet ervaarde. Bij deze meneer werk ik nu nog steeds.

In de afgelopen jaren zijn er verschillende adressen bijgekomen en weer verdwenen. Niet altijd waren de verhoudingen even goed en vertrok ik na verloop van tijd vanwege uiteenlopende redenen. Maar de laatse weken treft het me steeds weer op de 5 verschillende adressen waar ik werk, hoe ik het getroffen heb met deze mensen die ik nu heb leren kennen.

Het verbaast me steeds weer hoeveel wijsheid ze te geven hebben, hoeveel energie ze hebben, hoe positief ze hun leven leven.

Ik ben inmiddels de kunstenaar die in de thuiszorg werkt. Ze knippen krantenknipsels uit waar ik in stond, vragen oprecht geïnteresseerd waar ik mee bezig ben. En ik werk met veel plezier bij hen, maak schoon en ben kunstenaar.

6 Responses to “De kunst van/of de thuiszorg”

  1. Jacobdus Says:

    Ik zie, weer, een tendens.
    #zorgblog’s

    Wat fijn dat je eindelijk leuke werkplekken hebt gevonden om je boterham te verdienen.


  2. Je balans vinden. Dat omschrijf je mooi. Bijvoorbeeld tussen wie je wilt zijn (kunstenaar) en wie je op dat moment bent (thuiszorghulp). Dat herken ik wel. Heb journalistiek gestudeerd en daar ook werkervaring in opgedaan. Maar onderhoud mijzelf en mijn gezin al sinds jaar en dag door bij een callcenter te werken. En geloof me, hoe goed het werk ook is te doen toen ik klein was droomde ik niet van een carriëre als callcentermedewerker.

    Mooi ook hoe je omschrijft hoe zo’n stel al je energie absorbeert en hoe goed het is dan aan een ander adres te worden toegewezen.

    Leuk om te lezen hoe je meer en meer kunstenaar kunt zijn. En hoe je nu binnen de thuiszorg meer dan voorheen je draai hebt gevonden. Ik ga dit blog vast vaker lezen.


  3. Het klinkt alsof je niet alleen balans maar ook interactie tussen je beide bezigheden hebt gevonden! :-)

  4. smiley Says:

    Klinkt idd geweldig om zo je balans te vinden en het zelfs een beetje in elkaar te kunnen laten inlopen.

  5. Polle Says:

    Wat lief, dat ze de krantenknipsels uitknippen waar je in staat. Ontroerend.

    O en Susan, ik lees je stukken zo graag. Je hebt zo’n eigen stijl van schrijven. Echt fijn om te lezen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: