zwemmen

Terwijl ik langs de kant van de weg sta om mijn camera uit mijn tas te vissen, stopt er een auto.
In mijn hoofd spelen zich in een flits Amerikaanse taferelen af gevolgd door de gedachte; ‘als ze wat moeten dan doe ik ze wat’, waarna ik op kijk en recht in het gezicht kijk van de vriendin die ik net ervoor probeerde te bellen.

Of ik mee ga zwemmen…
Ik heb geen zwemspullen bij me, maar even lekker met voeten in een meer staan daar zeg ik geen nee tegen!

Mijn fiets laten we achter aan een lantaarnpaal op de Hengelosestraat om vijftien minuten later te roepen; ‘wie het eerst…!’

De rest gaat zwemmen terwijl ik kikkervisjes fotografeer en sms verzend om te laten weten hoe fijn het hier is. Wanneer de anderen zijn uitgezwommen rijst de vraag of ik echt niet even wil zwemmen. Een blik op mijn witte ondergoed heeft me al eerder doen besluiten dat dat geen goed idee is, maar als me dan een zwembroek wordt aangeboden sping ik er toch nog vijf minuten in.

En dan blijkt maar weer eens dat ik geen mens ben van matigheid; het leven ís mooi!