fases

Ik heb een schoonmaakbaantje. Ik ben ‘hulp’ bij een echtpaar via de thuiszorg.

En vandeweek kwam ik er achter dat het schoonmaken daar een nieuwe fase is ingegaan. Dat ging natuurlijk niet van de een op andere dag, daar gaat wel wat tijd overheen.

Nu ik terug denk begon het een paar weken geleden.
Ik heb altijd een vaste volgorde in het huis. Het eerste uur is er voor bijzondere dingen en de rest van de tijd werk ik mijn eigen ‘logische’ volgorde af. Als een van de laatste ruimtes in het huis doe ik de badkamer; schuursponsje door de wasbak, wc, douche, etc.

Toen ik die keer naar mijn emmers, waarin al mijn materiaal ligt, liep om mijn schuurspons voor de douche te pakken, greep ik mis… Ik heb even gezocht, me afgevraagd of ik hem misschien ergens anders had neergelegd, en uiteindelijk besloot ik mijn zoektocht te staken. Het was ten slotte maar een schuursponsje, daar zijn er meer van.

En eerlijk gezegd was ik de verdwijning van dit schuursponsje al weer helemaal vergeten totdat de afgelopen keer het volgende gebeurde;

Er was niet veel extra werk geweest die ochtend, dus ik had wat tijdwinst rekende ik uit. Ik zou ongeveer een half uur over hebben als ik op dat moment mijn lijstje verder zou afwerken. Dus ik keek eens om me heen en besloot dat de ramen best ook nog gelapt konden worden. Ik liep de woonkamer in om dit te overleggen met de mevrouw.
Ze stemde in met mijn voorstel, waarna ik de trekker, de zeem, een extra doek en de emmer te voorschijn ging halen. Bij het schoonmaakmateriaal aangekomen was er echter van een trekker geen sprake… En toen ik even verder keek zag ik dat ook een roze huishoudhandschoen eieren voor zijn geld had gekozen. Ik herinnerde me dat ik beide dingen vanochtend toen ik begon wél had zien liggen, zelfs in mijn handen had gehad, dus waar konden ze gebleven zijn…

Na een zoektocht op alle mogelijke plekken die ik logischerwijs kon verzinnen voor een trekker en een handschoen besloot ik de mevrouw te gaan vragen of zij misschien enig idee had waar de trekker gebleven kon zijn. Ze riep verbaasd uit dat zij daar nooit aan komt en dat ik die toch vorige week zelf als laatste gebruikt had… waarop ik antwoordde dat ik zeker wist dat ik vanochtend toen ik begon beide handschoenen en de trekker gewoon op hun plek had zien liggen en dat het mij ook een volkomen raadsel was waar het materiaal gebleven was. Na een kwartier zoeken gaven we (zelfs de man hielp met zoeken) het op.

Er werden nog wat opmerkingen gemaakt in de trant van dat er dan maar een nieuwe gekocht moest worden, die ik beantwoordde met dat het toch idioot is dat een trekker en een handschoen opeens van de aardbodem verdwijnen, waarop ik het dweilwerk maar ging doen. Van tijdwinst was inmiddels niet echt meer sprake, hooguit een minuut of vijf.
En die besloot ik dan maar te besteden aan een laatste zoektocht naar de trekker en de handschoen. En dit keer zou ik ook kijken waar ik ze nooit zou vermoeden. En toen ik uiteindelijk als vreemdste plek besloot achter de stellage van wasmachine en droger te kijken bleken ze zich daar op te houden. De trekker, de handschoen en… het schuursponsje!

Nou weet ik echt 100 procent zeker dat ik ze daar niet heb neergelegd. Niet per ongeluk, niet in een vlaag van verstandsverbijstering, niet expres, gewoon niet. het is namelijk onmogelijk om daar spullen terecht te laten komen zonder daar je best voor te doen.

We zitten nu dus in de verstop-de-spullen-van-de-hulp-fase en de twee vragen die me nu nog resten zijn; wie doet het en waarom?